öz de can

Özgecan, sana ne oldu hatırlıyormusun?
Ne mi oldu?

Öldürdüler seni Özgecan....önce vurmuş, sonra ellerini kesmiş, sonra da yok etmek için yakmaya kalkışmışlar. Sen direnmişsin... Senden çok korkmuşlar, akıllarını kaçırmışlar. Özdecan..

Boğazım düğümlendi, son birkaç gündür nefes içeri girmiyor, dışarı çıkmıyor.. Acın yüzümü derinden kesti, bir çizgi daha ekledi..Mutsuzluk normalleşti avuçiçi çizgilerimde...Öz de can...

Aklıma ne geldi, anneannem tam da bugün vefat etmişti bir sene önce. Şimdi onun enerjisi seni sarmalar Özdecan. Öz de can... sarmalamıştır bile ben yazmadan. 


Kadın'ı korkutup, doğuştan taşıdığı bir 'suça' alıştırmaya çalışıyorlar ya Öz de can... 
Kadın olmak suç' demiş biri, geriside içten içe kabul etmiş. Ne yapsın 'güvence' olsun. Her ay yatan maaşı gibi..ben kabul etmeyeceğim Özdecan.

Suçu beyninde yaratır ve kabul edersen 'esirsin' artık. Köle ruh...
Yaratılan ortam, güçlü olup, sözde kontrol ettikleri, ortamları bu oldu işte. 
Hayatımızda, okullarımızda, işimizde, evlerimizde, mutfağımızda, yatağımızda, bağlarımızda, bahçelerimizde. İçimizi, berektimizi, yaratıcılığımızı kuruttular kendi korkularıyla. Ben korkmuyorum Özdecan. Korkmamayı seçiyorum.
Kadın olduğum için suçlu değilim. 'Tek suçumuz kadın olmak' kelimesini, fikrini, etiketini de KESİNLİKLE kabul etmiyorum...Kim-ler koyuyorsa bu etiketi kaldırsın-lar, kim ağızına alıyorsa ağız dolusu yutsun öyle değilmi özdecan. Nehirde su iyi gelmiştir.Suyun sesi sana iyi gelmiştir. Doğa seni kucaklamıştır...

Bedeninden bu kadar uzak olan bir toplumun yansımasıdır bu. Beden felsefesi olmayan, kendi bedeninde varolamayan,kendi bedenini yaşayamayan sıkışmış ruhlar kalabalığı..Sakil, sığ, taklitçi, yapmacık, kibirli ve cahil.

Işıkla, akışla, aşk'la kal Öz de can...Öz de, can kal. 

skin

'It is melting down, like snow under the sun.'
It's not problem for me to fell or watch my self in the water.
I have been thinking.
It will float down, like leaf goes down from the tree...But I'm the tree. I used to watch my self, falling down..
My skin is white, but not my mind...
I go down, to reach the sun... tt..

07 January 2015

Kayan Yıldız...

'Ne hüzünlerle, 
                          heyecanlara 
                                                ve 
                                                        'şey'lere 
                                                                           rağmen yaptık Gövde Gösterisi'ni yaşantımız boyunca.. 

Yağmur, 
               rüzgar, 
                            şimşek 
                                           hatta fırtına müzik olur bedenime, 

tıpkı kayan yıldız da olduğu gibi sonsuzlukta.'


T.Tuna.

Tuğçe Tuna / Gövde Gösterisi GG

yayın bu başlığı...

yayın bu başlığı..

sokağa çıkama, okula gideme, istediğini giyeme, yediklerin de zehirli, su zaten içilemiyor, ya 'basınçlı' ya kesik, bedenler delik deşik, hava da ciğere dokunuyor.. bildiğin wonderland...

Mutsuzluk derimden daha yakın bana. 
Korkmamam gereken şeylerin varlığını kabul edip bir de üstüne kaçar olmuşum. 

Eylem...

Düştü düşüyor- satıyorum & satıyorum &sa tı yo rum & sattım- gitti gidiyor- az sonra... 

Takip edecek beyaz bir hayvanım yok, ne takip ister gönül ne arkasına bakmak...

çökertme

Kendi bildiklerimi bilmeyi severim bildim bileli kendimi.
İnandıklarımı severim, ama inandıklarımın bana oyun oynamasını, hiçde inandığımı gibi olamadığı anlayabilmeyi daha çok severim.:) 

Sanki yastık kılıfı değiştirip uykuya yatmak gibi bir his verir bana.
Kılıfı çıkartmak heyecanlıdır. 
Ama eskiyen yastıktaki sarı izleri düşünürüm. 
Yastıktaki kılıfaltı sarı leke, neyin lekesi olabilir? Neyin izidir?
Hatırlanmayan rüyaların ve saklanan geçmişin ve saklanan şimdinin...
Akan terin ve salyanın ve yaşın ve baş ağrılarının...

Kılıf değişince sanki olmamış gibi yeniden başlarsın ya. Sanki ilk kez uyuyacaksın, böyle bir huzuru ve beyaz kokusu olur kılıfın.. Taki onu da değiştirene kadar. Leke yine sana bakar yastıktan sarı sarı..  

Bazen çok duymaktan, bilmekten, bilme açlığından yoruyor.. ve biliyorum olan biten, olmayan, hayatlanan ve hayatlanmayan net, sade, biricik.. bunu yastığımın kulağına fısıldamayı severim. birde sevmediğimin, istemediğimin üstünü örtmeyi severim. 
Taki sarı lekeyi koklayana kadar. Sonra bir an gelir. yastığı değiştirirsin. Yeni depolama alını. :)) 

Düşündüklerimi yazsam, yani gerçekten gerçeklerimi..Sonra yazdıklarımı okusam, bir daha bir daha.. gerçekleri kabul etsem... 
Sistem çöker.. 
çökertmeyi severim. dansını, türküsünü, yöresini, balık ağını ve kebabını..

istanbul. 

Trafo

Bildim bileli patlar.

Damar tıkanınca patlar.

Kömürün tozu bile patlar. Yeniden yıldız olşutu sanarsın.

İçinizden gelen kömür kokusu, dilinizdeki kömür tadı hiç bitmesin.

Çöküyoruz..Hırsınız, kötü kalbiniz, yetersizliğiniz, alansızlığınız, kendinizi bilmezliğiniz yüzünden ...Çöküyoruz... Çökelim, dibe vuralım.Ben varım... Kapatalım herşeyi.. Sıfırlayalım.Kimin ne olduğu, ne yaptığı, herşey... Hadi ne gerekiyorsa yapalım..Ol'sun, temizlensin, açığa çıksın. Yıllarca emeğimizi sömürdünüz. Haram olsun.

15 yaşında Kemal, madende nasıl çalışır? Onun çıkardığı taşıdığı kömürü kim yakabilir.  

Ne toprağın altı ne de üstü nefes almıyor, alamıyor... 

tuğçe tuna istanbul.. 14-5-14