öz de can

Özgecan, sana ne oldu hatırlıyormusun?
Ne mi oldu?

Öldürdüler seni Özgecan....önce vurmuş, sonra ellerini kesmiş, sonra da yok etmek için yakmaya kalkışmışlar. Sen direnmişsin... Senden çok korkmuşlar, akıllarını kaçırmışlar. Özdecan..

Boğazım düğümlendi, son birkaç gündür nefes içeri girmiyor, dışarı çıkmıyor.. Acın yüzümü derinden kesti, bir çizgi daha ekledi..Mutsuzluk normalleşti avuçiçi çizgilerimde...Öz de can...

Aklıma ne geldi, anneannem tam da bugün vefat etmişti bir sene önce. Şimdi onun enerjisi seni sarmalar Özdecan. Öz de can... sarmalamıştır bile ben yazmadan. 


Kadın'ı korkutup, doğuştan taşıdığı bir 'suça' alıştırmaya çalışıyorlar ya Öz de can... 
Kadın olmak suç' demiş biri, geriside içten içe kabul etmiş. Ne yapsın 'güvence' olsun. Her ay yatan maaşı gibi..ben kabul etmeyeceğim Özdecan.

Suçu beyninde yaratır ve kabul edersen 'esirsin' artık. Köle ruh...
Yaratılan ortam, güçlü olup, sözde kontrol ettikleri, ortamları bu oldu işte. 
Hayatımızda, okullarımızda, işimizde, evlerimizde, mutfağımızda, yatağımızda, bağlarımızda, bahçelerimizde. İçimizi, berektimizi, yaratıcılığımızı kuruttular kendi korkularıyla. Ben korkmuyorum Özdecan. Korkmamayı seçiyorum.
Kadın olduğum için suçlu değilim. 'Tek suçumuz kadın olmak' kelimesini, fikrini, etiketini de KESİNLİKLE kabul etmiyorum...Kim-ler koyuyorsa bu etiketi kaldırsın-lar, kim ağızına alıyorsa ağız dolusu yutsun öyle değilmi özdecan. Nehirde su iyi gelmiştir.Suyun sesi sana iyi gelmiştir. Doğa seni kucaklamıştır...

Bedeninden bu kadar uzak olan bir toplumun yansımasıdır bu. Beden felsefesi olmayan, kendi bedeninde varolamayan,kendi bedenini yaşayamayan sıkışmış ruhlar kalabalığı..Sakil, sığ, taklitçi, yapmacık, kibirli ve cahil.

Işıkla, akışla, aşk'la kal Öz de can...Öz de, can kal.