Kibrit

Birden parmaklarımdan dökülüverdi; toparlayamadım. Temizleyemedim de..Yere öyle bir yapıştı ki suretleri...

Sadece onlar var, sadece onlar yapmalı, heryeri-herşeyi kaplamalılar.
Dışarıdan herşey İYİ veya hiç birşey GÖRÜNMEMELİ!
Öyle bir OLmalılar ki sanki hep VARmışlar gibi zannedesin.
Sanki DOĞALı, BEKLENENi buymuş gibi..
Neyi nasıl yaptıkları bilinmemeli..
Her adıma bilmeyenle başlamalılar ki kendilerini öğretebilsinler, sürdürebilsinler.

Görenler konuşmamalı, yazanlar yazmamalı, duyanlar işitmemeli.
Sinsice, senin aklına gelmeden planlayarak ve gülerek yaparlar -herşeyi-.
Herşeyi o kadar GİZLİ KAPAKLI yaparlar ki sen her olanı APAÇIK ORTADA sanasın..

Gün gelir sana kendini unuttururlar, umutlarını ve hayallerini bilmez, rüyalarına giremezler.
Ve maalesef bazen sen rüyaya dalma diye devamlı gürültü yaparlar, sen dalma, 'yapma' diye..
ve gene maalesef, en acıklısı yarattıkları *yalan* evrenlerinde herkes onlardan daha az KALMALI,OLMALIDIR ki onlar devam edebilsin..
Biliyorsun değil mi tüm bunları? Hepsinin yalan olduğunu.
İçindeki korkuya, ensendeki soğukluğa sor bakalım, nerden gelmiş? Nerden kalmış?

Ama bazen onlardaki kibirden kendi iyiliğini fark edersin.
Senin yalnışlarından onların gururlarını nasıl okşadıklarını seyredersin.
Naifliğini nasıl aptallık yerine koyduklarını görürsün..
Sessizliğini cahillik olarak kodlar, yeteneğini yok sayarlar.

Ama göz göze bakamazlar, hele gözüne hiç bakamazlar. Senin gözbebeğinde, onlar kendilerini gördüklerinde ürperirler, bunu bilirsin. Senin hareketlerinde nefes almaya çalışırlar, bunu bilirsin. Başkaları gibi olup+maya çabalarlayıp, kendilerinden uzak duruken senin yere düşmeni hayretle izlerler, bunu bilirsin.


Ama en iyi sen bilirsin, sessiz bir odada otururken içten içe, taaa derinden, kibriti nasıl yaktığını..


arkası yarın..








Tuğçe Tuna
Aralık 2013/Berlin

...ilk kırk iyi idi...

‘ilk kırk çok iyi idi...'

Başlangıçlarım… Bırakmalarım, mutluluklarım, kaçmalarım, saklanmalarım, tutmalarım, hatırlamalarım, vazgeçmelerim, yanılmışlıklarım, ağırlığım, hafifliğim, süzülmelerim, anlarım, aşkım.. 

Sevdiklerim, terk ettiklerim-edilmişliklerim ve beraber güldüklerim.

Öğrendiklerim, öğrettiklerim, öğretmediklerim, bilmediklerim. 

İstediklerim, arzuladıklarım, direndiklerim, kırdıklarım, yükselmelerim, azalmalarım, özlemelerim, yapıştırdıklarım, hapşuruklarım ve göz yaşlarım.. 

Oluşturduklarım, dönüştürdüklerim, değiştiremediklerim biricikmiş..
Öpmelerim, dokunmalarım, sarılmalarım, itmelerim, çekmelerim, yatmalarım, uyumalarım...
Göğüs kemiğimin arkasında bir küçük odam vardır benim, anahtar deliği olmayan.
Burnumun arkasında da bir koltuğum.
Şapkam hiç olmadı kafamın üstüne, velhasıl ne zaman giyinik olduğumu tam bilemem.
Avuç içimde deniz yıldızım vardır.. Taşlarım, taş atmalarım...
Çıplaklığım...
Lodoslarım, imbatlarım, poyrazlarım. Güneşi batırmalarım ve ayı doğurmalarım.
Şehirlerim ve evlerim. Geri gelişlerim, mesafelerim...
Yalnızlıklarım.
Ağaçlarım.
Uykusuz gecelerim ve uykulu sabahlarım. Aç karnım, dolu çantam, kısa saçlarım, ayaklarım.

İsteyerek yaptıklarım, istemeden söylediklerim, yazdıklarım, sildiklerim, unuttuklarım ve hep kalbimde tuttuklarım.

Annem, babam, onlardaki ben ve kardeşlerim..

Bir.

Dansım. Hareketim. Durmuşluğum. Nefesim. Tekrarım. Bilinmezliğim.

'...Kızım...'

Bazen değişmek acı verebiliyor, kendimi sevmek, anlamak basit kalıyor. Basitliklerim, saçmalıklarım, kırınganlıklarım...

Ağaçdan yatağımda hayatımın üzerinde yatıyorum. 

Dallar taşıyor yukarı doğru bedenimi. 

Toprak canlı altımda ve gökyüzü bulutlu.

Her bir yaprağımın ayrıdır güneşi selamlaması ve yere düşme zamanlaması.

Tıpkı güneşteki patlamalar gibi parlak ve yakıcı, ışığın hücrelerimi aydınlatması. 

Tuğçe Tuna 41113

GÜLSUYU

Paketten 'Gülsuyu' çıktı.. 

Küçükken de sevmezdim koksunu ne yalan söyleyeyim. 

Adı gül suyu ama beni hiç mutlu etmezdi. Güldürmezdi. 
Bir ara sürersem, gülersem suyum çıkar mı diye düşünürdüm. O 'su' gülmekten hiç ayrılmadı bedenimden.. 

Anımsıyorum hep birileri sürmüşse onlardan, uzatırlarsa paketinden geri adım atardım. 

Bundandır gül reçeline olan önyargım. Ekmeğe bansam boğazıma yapışacak sandığımdan hayatımda hiç yemedim. Gül'e ihanet ve tüketmek gibi gelirdi. Koşulsuz bir bencillik gibi.

Bağzınız bilir böyle ağır, derin bir kokusunu vardır Gülsuyu'nun. Başka kokulara yaşam alanı bırakmayan. 
Kaplayıcı, boğucu, hava giremez sanki derinden içeri.. Uzun süre üstüne siner sinsi sinsi.
Sanki yıkanmadan, kir kokusunu bastırmak istermişcesine kıyafetlerinde asılı kalır, diyeceğim ki yıllarca...Yağ yeşili, açık kahverengi, kremsi sarı, uçuk gri kokusu vardır gülsuyunun..yıkılmış tuğlaları, kırık camları sever. Yeşili ellerde, kahverengiyi arka cepte, sarıyı gövde de, griyi ayaklarda görürdüm, yıkılmış tuğlaların ardında...Eline, yüzüne, nefesine bulaşır, burnumun direği kırılırdı, gözlerim dolardı.. 

Birşey değişmemiş bunca yıl sonra, sadece burnumun değil yüreğimin de direği kırılıyor, başka bi 'su' gözlerimden akıyor. 

tt istanbul. 

TORTU

“Anlardan bedenimde geriye kalan. Bazen omuzlarımda taşıdığım, bazen üstüne basıp yükseldiğim çökeltilerim. Düşlerimin 'gerçekte' işe yaramayan kısımları. Duraktayım. Dur! Dur! Ayaktayım, uyandım. Her gemi, limanını arkasında bıraktığında, düşlerim bulutlarda asılı kalıyor.'' Tuğçe Tuna eylül.2013

uyusun ve büyüsün..

Uyku gider, çölde yanar.

Yıldızın altında otururum..

Ay beyaz ama soğutamadı gerçeği..

Bende saklanmıyorum..

Seni ilk kez anlıyorum kum fırtınası.. ve güneşin yakışını..

gülüyorum güneş...

Beyaz güneş..

Benden daha beni yakıp kavuran olamazsın..
İçimden geçeni eritip alamazsın..
Sen ancak tenimin üstünde kayar akarsın...

Elle tutunur birşeyler ayam da kalmaz.

Boşluğundan başka..

Kızım uyuyor yanımda..uyusun ve büyüsün..uyusun ve mutlu olsun..

Tek gerçek...

Tuğçe Tuna

İsrail 2008 

yak

Beni yak, kendini yak..Herşeyi yak!!!
Orta doğudan giriliyor yeni dünyaya..ağaçlar yeşerecek güneşler altında ve çocuklar gülecek senin göz yaşında. Terlerimizde yüzeceğiz ve nefeslerimiz kesilecek dağın dibine geldiğimizde.Elele. 

Eylül 2013 istanbul

Şemsiyeyi tamir edebilirsin ama yağmuru durduramazsın.

-Alanın içinde, alanın ‘kendiliğine’ geçiş yap.

-Cesaret..Ha gayret!! Bir ‘başka’ ya çabala.

-Düşersen nasıl kalkacağını biliyorsun.

-Ara, inşa et, yık, mış-gibi ol, yanlış yap.

-Gölgelerine bak.

-Hayatta ne çaldın?

-Aslı ‘öyle olmayan’ olabildin mi?

-Kimin bedenini acıttın? 



-Neyi planladın? 



-Ne olmak istedin? 



-Ölürken ne derdin?                         -Derdin ne?



-Tekme. 2 kürek kemiğim arasına, beklemediğim.



-Şemsiyeyi tamir edebilirsin ama yağmuru durduramazsın...


-Pardon..Tanışmışmıydık?


Deplasman Mayıs 2012