Güvercinka...

#TwitterisblockedinTurkey  Twitter Access Has Been Blocked In Turkey Tonight.

20.03.2014 // 23.30 pm.


Sivil Darbe..

Dar Darbe..

Ar Darbesi..

Korku Arbedesi... 

Kötülük Abidesi..

Kapatamazsın. 
Kapatmaya çalıştıkça daha çok açarsın. Tıpkı batağa batarken çırpınıp daha hızlı boğulmak gibi..korku böyle birşey demek ki...

Alenen gördüğünü görmezden gelen sivil...

                                                                   Güvercine yenilmiştir an itibariyle....

Omurgamız ümitsiz.

Mutluluktan geçtim. Mutsuzluk kabulüm..

Sessizliğim sessizliğin.. 
Ayak seslerimiz sessiz. 
Nefesimiz sessiz. 
Duruşumuz sessiz. 
Kollarımız bacaklarımız nefessiz. 
Omurgamız sessiz. 
Dudaklarımız kilitli, aklımız başımızda değil.. Hepsi kabul bugün..

Yanyana durduk diye ısınabildik. 

Gerisi boş. 
Oda soğuk, yer sert. 

Işıklar gözlerimizi yakıyor. Gözgöze gelince, ekmeğe bakınca içim acıyor. 

Ama küçüğüm senin gözlerinde umutsuzluk, göğsünde sıkışma vardı. 

Paylaşmaya çabaladığım en zor seanslardan biriydi bu sabah ki.. 

Diren küçüğüm. Güzel günler göreceksiniz...tt

Berkin

Tanımadığım, nefesini hissetmediğim, yanından geçmediğim, görmediğim ve hiç dokunmadığım halde seni seviyorum Berkin, başka elden ne gelir?

Adının anlamına baktım Berkin, Sağlam, güçlü, kuvvetli demekmiş.

Ama sen bebek gibi uyuyorsun.

14 yaşımdayken bakkala gitmeyi çok severdim, beleş sakız almak, ıvırı zıvır onlara bakmak, o bakkal kokusunu içime çekmek ve taze ekmeğin dirseğini ısırıp, gazete arası, koltuk altı eve getirmeyi severdim. Eve o ekmek gelince sanki 'gün' başlar olurdu. 

Seni bu yüzden seviyorum Berkin.

Gücün bedenini aşmış. İçimizdeki dirence dönüşmüş. Uyuduğun günleri, uyanmadığın geceleri saymışım. Belki dedim bundan seviyorum seni.

Uykunun 14. gününde her yaşı için bir gün uyudu dedim. Dinlendi. 

Rüyalarını hayal etmeye başladım.

Hadi yeter dedim.

Küçükken Elvan gazozları vardı, içinde hava kabarcıkları olan. O kabarcıkların yanaklarımda patlamasına bayılırdım, hele güneşli günlerde. Bana o anlarımı hatırlattın 40. uyku gününde.

101 gündür uyuyordun bir ara, senin uykulu halin beni daha yürekli biri haline getirdi, belki bundan sevdim seni Berkin.

Okula gidemediğin 170. gün geçtiğinde bana, içinde yaşadığım topluma öğrettiklerini düşününce de sevmiş olabilirim seni Berkin..

Sonra 180 gün oldu sen uyuyalı, o hikayeyi bilirmisin bilmem 80 günde dünyayı dolaşırlar. Sen de dolaştın dünyayı Berkin yazmadığın romanlarla..

5 ocak'da 15. yaş günün olduğunda annenin yaşlarını hissettiğim için anne olarak sevdim seni Berkin. 

Senin için fenerler, ağıtlar yakıldı. Birbirini tanımayan insanlar beraber ağladı.

Bu yüzden sevmiş olabilirim seni Berkin..

206. uyuma gününde bende tüm gün uyudum. 

Kasların nasılda zayıflamıştır. Seni dans ettirmek isterdim. Olmadı. Senin için dans ettim. Belki bir gün?! Gözlerin hareket ediyor mu rüya görürken diye düşündüm...

Yoğun bakımda olduğun 266. günde çok sessizdim içimde. Almanya'daydım. Senin yaşıtın gençlerleydim. Senin uyku nedenlerini anlattım onlara..

Sana isabet eden fişeğin çektirdiği vicdan azabının nasıl olduğunu hayal etmeye çalıştım.

O kadar acizim ki..
Ya uyanırsan. Bi uyanırsan.. İçimdeki ümitten sevdim seni Berkin. Ne yürekmiş be Berkin.

Doğa sana ve ailene güç versin.

Ağırlığın düştükçe, altından kalkılamaz bir yüke dönüşüyor Berkin..Senden öğrendiklerimiz var Berkin. Uyumanla uyandıklarımız var..

Uyanmama yardım et Berkin!

Mart 2014 tuğçe tuna

Donmuş

Kalbim, ellerim, ayaklarım, düşüncelerim, ciğerim, gözlerim, kaşlarım donmuş... 
Geriye bi özlemim kalmış dilimde. 
Çay demlenirken, yıldızlar bulutlara yapışmış soğukdan, kar donmuş ayaklar altında. Su damlalarında gülücükler sıkışmış..Binalar dokunsan yerle bir olacak, araba lastikleri ordan oraya savruluyor. Bi kuşlara güzel hayat.
Bütün bunlar olurken ay ise kim bilir nerde? Yalnızlığa iyi geliyordu, ne bileyim sanki ışık hızıyla birşeyleri tamir ediyordu. Yazarken bile L ile N nin yerlerini hatırlamadığım için tekrar tekrar tekrar düşünüyorum. Ama ağlamadım çay içtim. Yazdığımın özünde, kendime kendimi yazdığımı anladığımdan beridir, çay daha tatlı geliyor mideme..
İnsan soğuk havada nefes alabiliyorum diye mutlu olur mu? Yada soğuktan üzülür, büzülür mü? Heyecanlanıp kendini izler mi?
Geriye bi özlemim kalmış her an yaşlanan, ıslanmadan. 

almanya-2014

...

Nasıl oluyor.. Yıldızlar anneannemden daha yakınımda buralarda...

almanya

Kibrit

Birden parmaklarımdan dökülüverdi; toparlayamadım. Temizleyemedim de..Yere öyle bir yapıştı ki suretleri...

Sadece onlar var, sadece onlar yapmalı, heryeri-herşeyi kaplamalılar.
Dışarıdan herşey İYİ veya hiç birşey GÖRÜNMEMELİ!
Öyle bir OLmalılar ki sanki hep VARmışlar gibi zannedesin.
Sanki DOĞALı, BEKLENENi buymuş gibi..
Neyi nasıl yaptıkları bilinmemeli..
Her adıma bilmeyenle başlamalılar ki kendilerini öğretebilsinler, sürdürebilsinler.

Görenler konuşmamalı, yazanlar yazmamalı, duyanlar işitmemeli.
Sinsice, senin aklına gelmeden planlayarak ve gülerek yaparlar -herşeyi-.
Herşeyi o kadar GİZLİ KAPAKLI yaparlar ki sen her olanı APAÇIK ORTADA sanasın..

Gün gelir sana kendini unuttururlar, umutlarını ve hayallerini bilmez, rüyalarına giremezler.
Ve maalesef bazen sen rüyaya dalma diye devamlı gürültü yaparlar, sen dalma, 'yapma' diye..
ve gene maalesef, en acıklısı yarattıkları *yalan* evrenlerinde herkes onlardan daha az KALMALI,OLMALIDIR ki onlar devam edebilsin..
Biliyorsun değil mi tüm bunları? Hepsinin yalan olduğunu.
İçindeki korkuya, ensendeki soğukluğa sor bakalım, nerden gelmiş? Nerden kalmış?

Ama bazen onlardaki kibirden kendi iyiliğini fark edersin.
Senin yalnışlarından onların gururlarını nasıl okşadıklarını seyredersin.
Naifliğini nasıl aptallık yerine koyduklarını görürsün..
Sessizliğini cahillik olarak kodlar, yeteneğini yok sayarlar.

Ama göz göze bakamazlar, hele gözüne hiç bakamazlar. Senin gözbebeğinde, onlar kendilerini gördüklerinde ürperirler, bunu bilirsin. Senin hareketlerinde nefes almaya çalışırlar, bunu bilirsin. Başkaları gibi olup+maya çabalarlayıp, kendilerinden uzak duruken senin yere düşmeni hayretle izlerler, bunu bilirsin.


Ama en iyi sen bilirsin, sessiz bir odada otururken içten içe, taaa derinden, kibriti nasıl yaktığını..


arkası yarın..








Tuğçe Tuna
Aralık 2013/Berlin

...ilk kırk iyi idi...

‘ilk kırk çok iyi idi...'

Başlangıçlarım… Bırakmalarım, mutluluklarım, kaçmalarım, saklanmalarım, tutmalarım, hatırlamalarım, vazgeçmelerim, yanılmışlıklarım, ağırlığım, hafifliğim, süzülmelerim, anlarım, aşkım.. 

Sevdiklerim, terk ettiklerim-edilmişliklerim ve beraber güldüklerim.

Öğrendiklerim, öğrettiklerim, öğretmediklerim, bilmediklerim. 

İstediklerim, arzuladıklarım, direndiklerim, kırdıklarım, yükselmelerim, azalmalarım, özlemelerim, yapıştırdıklarım, hapşuruklarım ve göz yaşlarım.. 

Oluşturduklarım, dönüştürdüklerim, değiştiremediklerim biricikmiş..
Öpmelerim, dokunmalarım, sarılmalarım, itmelerim, çekmelerim, yatmalarım, uyumalarım...
Göğüs kemiğimin arkasında bir küçük odam vardır benim, anahtar deliği olmayan.
Burnumun arkasında da bir koltuğum.
Şapkam hiç olmadı kafamın üstüne, velhasıl ne zaman giyinik olduğumu tam bilemem.
Avuç içimde deniz yıldızım vardır.. Taşlarım, taş atmalarım...
Çıplaklığım...
Lodoslarım, imbatlarım, poyrazlarım. Güneşi batırmalarım ve ayı doğurmalarım.
Şehirlerim ve evlerim. Geri gelişlerim, mesafelerim...
Yalnızlıklarım.
Ağaçlarım.
Uykusuz gecelerim ve uykulu sabahlarım. Aç karnım, dolu çantam, kısa saçlarım, ayaklarım.

İsteyerek yaptıklarım, istemeden söylediklerim, yazdıklarım, sildiklerim, unuttuklarım ve hep kalbimde tuttuklarım.

Annem, babam, onlardaki ben ve kardeşlerim..

Bir.

Dansım. Hareketim. Durmuşluğum. Nefesim. Tekrarım. Bilinmezliğim.

'...Kızım...'

Bazen değişmek acı verebiliyor, kendimi sevmek, anlamak basit kalıyor. Basitliklerim, saçmalıklarım, kırınganlıklarım...

Ağaçdan yatağımda hayatımın üzerinde yatıyorum. 

Dallar taşıyor yukarı doğru bedenimi. 

Toprak canlı altımda ve gökyüzü bulutlu.

Her bir yaprağımın ayrıdır güneşi selamlaması ve yere düşme zamanlaması.

Tıpkı güneşteki patlamalar gibi parlak ve yakıcı, ışığın hücrelerimi aydınlatması. 

Tuğçe Tuna 41113