Omurgamız ümitsiz.

Mutluluktan geçtim. Mutsuzluk kabulüm..

Sessizliğim sessizliğin.. 
Ayak seslerimiz sessiz. 
Nefesimiz sessiz. 
Duruşumuz sessiz. 
Kollarımız bacaklarımız nefessiz. 
Omurgamız sessiz. 
Dudaklarımız kilitli, aklımız başımızda değil.. Hepsi kabul bugün..

Yanyana durduk diye ısınabildik. 

Gerisi boş. 
Oda soğuk, yer sert. 

Işıklar gözlerimizi yakıyor. Gözgöze gelince, ekmeğe bakınca içim acıyor. 

Ama küçüğüm senin gözlerinde umutsuzluk, göğsünde sıkışma vardı. 

Paylaşmaya çabaladığım en zor seanslardan biriydi bu sabah ki.. 

Diren küçüğüm. Güzel günler göreceksiniz...tt